Trudno mi się ostatnio odnaleźć na znanych ścieżkach.
Niby wiem, jak się po nich poruszać, a nie umiem.
Niby moje nogi wiedzą, jak iść, a wciąż się potykają.
A na nowe – jeszcze nie ma miejsca.
Są zbytnio nowe.
Więc nawet nie wiem, jakie zadać im pytania.
Na chwilę zamilknę. Pooddycham, poczuję, pomyślę.
I wrócę jesienią – pewnie z nowego i do nowego :)
Wspomnienia bywają trudne.
Próbujemy je wymazać albo zakopać.
Lub przeciwnie – żyjemy nimi na nowe sposoby.
A może są inne opcje?
Taka, która pozwala na jej zachowanie i jednocześnie nie zniewala.
Pachnie tym, co znane i nie zamyka na nowe.
Smakuje jak konfitura z wiśni – zostawia przyjemność, ułatwia przełknięcie kwasoty.
Może jest opcja, żeby pamięć przetworzyć, ale nic nie przekłamywać.
Dotlenić i użyźnić wspomnienia.
Dopuścić do głosu to, co odcięte.
Móc spojrzeć i unieść.
A potem puścić i pozwolić, żeby użyźniło ziemię, na której stoimy.
A potem iść. I oprzeć choć kawałek poczucia bezpieczeństwa na pamięci.
Bez-bronność czyli bez broni.
Tak – to ja.
Stan, którego większość nie lubi. Bez przebrania, bez maski, bez zbroi.
Rozumiem dlaczego zazwyczaj wolicie być osłonięci. To ważne.
Inny strój masz na basenie, inny w lesie, a jeszcze inny – w pracy czy szkole.
I to wszystko jest ok.
Martwię się jednak, jeśli próbujecie się odciąć ode mnie na zawsze.
Jeśli decydujecie się na to, by nie być bezbronnymi przed żadnym człowiekiem.
Nawet wami samymi.
Skok przez płotki. Albo przez plotki. Bo i jedno i drugie się wydarza.
Gdy popełnisz błąd. Odniesiesz porażkę.
Zawinione czy niezawinione? Krzywda pozostaje. Rana ropieje. Woła o opiekę.
Język granic to również sztuka porażek. Granica naszej nieidealności i nieidealności świata.
Sztuka porażek jest często sztuką opatrywania ran. Swoich, cudzych, wpatrywania się w nie, wysłuchiwania, uznania ich bólu. Zobaczenia, co zostało zranione – potrzeby czy zachcianki? Nadzieja czy iluzja? Serce czy zbroja, która je opasywała?
Sztuka porażek jest często sztuką pamiętania. Przyjęcia i akceptacji, które widać w bliznach, w odczuciach i doznaniach. Które jest i pozwala żyć dalej.
Sztuka porażek jest często lustrem dla tego, jakimi artystami jesteśmy w sztuce życia.
Ile stworzymy z tego, co nie wyszło jak miało.
A wyszło takie – jakie jest.
Sztuka porażek to również umiejętność przyjęcia, że coś było i już nie musi być powtarzane.
Bo odnaleźliśmy ważną granicę.
Opowieść o walczących w nas wilkach jest wielu znana. Niewiele jednak osób zna jej wersję, w której wskazuje się na to, że dobrze nak...
