Przyjęcie odepchnięcia.
Potrafisz?
Może go unikasz i odsuwasz się, zanim ono nastąpi?
Może je ignorujesz i podchodzisz z empatią i chęcią zrozumienia odpychającego?
A co by się stało, gdyby je przyjąć? Tylko i aż przyjąć?
Odpychanie innych od siebie to nasza codzienność.
Ma różną formę, różne powody, towarzyszą mu różne myśli i emocje.
Dlaczego się wydarza?
I czy potrafimy usłyszeć to, co nam przekazuje?
Być może mam coś, czego Ci brak
być może nawet w nadmiarze
ale czy mój nadmiar da Ci wypełnienie braku?
Może jesteś mistrzem, gdy ja początkuję
przebiegniesz i moją i swoją drogę, nawet nie czując zmęczenia
ale która droga wtedy zostanie dla mnie?
Pewnie wielu z nas zna to porzekadło, żeby zamiast ryby dać komuś wędkę, a najlepiej pomóc myśleć jak wędkarz. Ciekawe, że w tej metaforze osoba przekazująca tą mądrość wcale nie jest wędkarzem, ale mentorem, który przekazuje dalej ideę mentoringu. Tylko czy ta idea nie jest odpowiednikiem ryby?
Wiele traktatów o pomaganiu napisano, wiele słów przeszło przez nasze głowy.
A nadal
radzimy bez wysłuchania
chcemy pomagać a szkodzimy
wchodzimy w czyjeś buty, zostawiając go boso
Czy robiąc za Ciebie – jestem Ci w stanie pomóc?
Dwójka wysoko wrażliwych. Coś przyciąga i coś nie pozwala być bliżej. Coś dużo tych „cosi”.
Włączając pierwszy odcinek „Normalnych ludzi” nie wiedziałam na co się decyduję. Owszem, przeczytałam fragment recenzji. I miałam polecenie. Ale nie spodziewałam się tego, co otrzymałam.
To było jak głaskanie po zapracowanym mózgu z czułym szeptem „tu nie musisz się spinać”. Delikatność scen i kadrów pozwalała wejść w te sfery życia, których nie widać nawet przez szkło powiększające, za to trudno ich nie dostrzec gdzieś pomiędzy. Bo wszystko dzieje się tam pomiędzy.
Pomiędzy pragnieniem bliskości, a zagubieniem w jej obecności. Pomiędzy poczuciem niższości a szukaniem dla niej kompensacji. Pomiędzy słowami, które boją się dotknąć prawdy.
Dla mnie to opowieść o Relacji. O budowaniu, burzeniu, wiązaniu na nowo. I o podziurawionych sercach, którym trudno się otworzyć. Otwarte bolą na nowo. Czują się niekochalne.
Dalej biją. W jednym rytmie.
Nie żałuję, że nie zaczęłam od książki. Czeka już na półce.
Jest taki rodzaj złości, który bardzo chce się pokazać i bardzo nie może.
Chce być prawdziwą złością, ale nie ma na prawdziwość przyzwolenia.
Więc kaleczy siebie. I tych, którzy ją dostrzegą.
Nie może wyrazić się wprost, więc używa symboli. Obraża, choć udaje, że nie.
Przytula i jednocześnie wbija nóż w plecy.
Głaszcze po głowie - długimi pazurami.
Na imię ma sarkazm.
Taka złość zostawia głębokie rany. Często na lata. Głębokie, bo przykryte, bo niezauważone.
Zobaczyć je możesz, kiedy zobaczysz tę złość, która próbowała się w nich pokazać.
Złość w klatce – z zakneblowanymi ustami. Krzyczała, wierzgała nogami, próbowała pluć. I opluła samą siebie. Z bezsilności zaczęła ranić – myśląc, że tylko to jej pozostało.
Tak często dzieje się ze złością, jeśli zamkniemy ją w klatce. W klatce kontroli.
Dlaczego kontrola tak się jej boi?
Tak, to ja – sprawczość przeżywana jako poczucie wpływu.
Chcę Ci opowiedzieć o sobie metaforą. Chcę nawiązać do tego co Ty – Człowieku zamykasz w klatce.
Zamykasz ptaki i dzikie zwierzęta.
Ptaki – symbol wolności i swobodnego ruchu, ptaki korzystające bez przeszkód z żywiołu powietrza, budujące gniazda i dające opiekę młodym, a potem wypuszczające je w świat.
Dzikie zwierzęta – w których widzisz biologiczne instynkty, wyrazistą siłę agresywności, to, co trudno ujarzmić bo ma moc większą od Ciebie – słabsza fizycznie zwierzyno.
Tak samo zamykasz mnie. A ja mam te same jakości.
Bo poczucie wpływu jest tylko w wolności i swobodnym ruchu. Jest w korzystaniu z tego co jest, nawet jeśli niewidoczne jak powietrze. Wpływ jest w ochronie słabszych i pomocy by poszli swoją drogą.
Bo sprawczość zasadza się w biologicznych instynktach, intuicji, sile. Współistnieje z agresywnością, która dzięki niej staje się narzędziem do budowania i kreowania lepszego świata.
Tym wszystkim jestem ja – sprawczość przeżywana jako poczucie wpływu.
Często narzekacie, że mnie nie macie, bo ograniczają Was inni.
A jednocześnie sami zamykacie mnie w klatce kontroli.
Bo ja jestem wewnątrz Was. Ta klatka też jest wewnątrz Was.
I nikt nie jest w stanie Wam jej odebrać. Nikt inny tej klatki nie może otworzyć.
To jak? Przyjrzycie się tej kontroli?
Obiecała, że na blogu odezwie się za tydzień!
Opowieść o walczących w nas wilkach jest wielu znana. Niewiele jednak osób zna jej wersję, w której wskazuje się na to, że dobrze nak...
