Obrzydzenie przesłodzeniem

Nie będzie tu prze-miłych słów. Właśnie je zwymiotowałam. Niby weszły uchem, niby zaczęłam się nimi karmić, bo szukałam w nich czegoś dobrego. Zawsze szukam. I czasem mnie to gubi.

Czasem gubi, bo drugi człowiek może chcieć jedynie coś wyrzucić z siebie. A po co jeść cudze wymiociny? :)

Czasem gubi, bo w wypowiedzi nie słowa są ważne, a przekaz, który pod nimi stoi. Wtedy słowa są jak ładna maska, a cała wypowiedź jak warczący niedźwiedź. Wsłuchując się zbyt mocno w takie słowa zachowuję się, jakbym głaskała takiego niedźwiedzia po masce. A potem dziwię się, że odchodzę z rozmowy pokiereszowana ;(

Czasem to gubi, bo ufam dobrej intencji i potencjalnej głębi słów. Ufam, bo doświadczyłam rozmów z ludźmi, których można określić słowami „Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wiecznie czyni dobro”. Ufam, bo słyszałam zdania, które nie miały nic wspólnego z moim życiem, a jednak wprowadziły w nie coś nowego – przez jedno słowo.

Tylko, że czasem to gubi. Bo przyjmuję je i selekcjonuję dopiero po przyjęciu. Więc bywa, że skutkują emocjonalną niestrawnością i alergią na przysłonięte poniżanie.

Zazdroszczę ludziom, którzy potrafią odsiać słowa, które szkodzą, zanim je przyjmą. Swojego sposobu na to wciąż szukam.

Szczególnie na słowa, które wyglądają pięknie, a są zatrutym ciastkiem.