sobota, 11 kwietnia 2020

Słucham ciszy...

Cisza mówi.

Czasem szepce.

Bywa, że krzyczy.


W ciszy wychodzą moje lęki, schowane potrzeby, nieodbyte rozmowy.

W ciszy kiełkuje nowe pragnienie, które marzy by nie być zdeptane.

Mogę je dostrzec, dotknąć, powąchać.


Cisza wymaga odwagi.



-
Etykiety: , ,

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)

Monolog z książką - „Żyrafa i szakal w nas”

  Opowieść o walczących w nas wilkach jest wielu znana. Niewiele jednak osób zna jej wersję, w której wskazuje się na to, że dobrze nak...

  • Smutkozmęczenie
    Zapukało do mnie, a ja chyba nie zauważyłam, kiedy otworzyłam drzwi. Stało się to jakoś mimochodem, może w jakimś odruchu życzliwości. Wesz...
  • A co jeśli... będzie lepiej?
      Wielu to czuje. Nieliczni zauważają, że może niepokoić. Niewielu nazywa. A jednak licznych dotyka. Lęk przed… nieznanym...
  • Pułapka teraźniejszości
      Wiele słyszę o sobie. Zdaje się, że stałam się modna. Nazywają mnie „tu i teraz” choć bardziej lubię imię Teraźniejszość.   Fajnie, ...