Strach ma wielkie usta

gdy je otwierasz to krzyczysz,

gdy krzyczysz to wołasz o pomoc, o wsparcie

gdy je otwierasz, to bierzesz głębszy oddech,

wypuszczasz go w wydechu i nie zatrzymujesz strachu w sobie

gdy je otwierasz, to nie miętlisz językiem,

tylko wydobywasz te słowa, które są ważne

Dużo wokół nas strachu, dużo niepokoju, masa recept na to, co zrobić z zagrożeniami.

Ja zatrzymuję się dziś na tym strachu, wsłuchuję się w to, co do nas mówi.

Słyszę trzy wątki:

Pierwszy z nich to nakręcanie strachu. To poszukiwanie kolejnych informacji, kolejnych filmów, tworzenie gdybaniny. Od nadmiaru informacji puchnie głowa, oddech i tętno przyspieszają. Tworzy się kolejny strach. Który sprzyja nowym poszukiwaniom.

Strach powiedział mi właśnie o tym – że czuje się, jak rozdmuchiwany balon, który za chwilę pęknie. A gdy pęknie – nie będzie w stanie w stanie już nas chronić. Niszcząc jego – niszczymy siebie.

Drugi wątek to traktowanie strachu jako wroga a nie sygnału ostrzegawczego. To uciszanie, wypieranie, zaprzeczanie. To zapychanie kompulsywnymi zachowaniami – od jedzenia, przez zakupy, po różnoraką aktywność w sieci. To uciekanie lub walczenie z nim.

A strach na coś wskazuje – również na to, co w nas. Pokazuje to, co skrywane, to czego baliśmy się od dawna. Gdy zablokujemy go i przestaniemy słyszeć alarm ostrzegawczy – nie dostrzeżemy właściwego zagrożenia.

Trzeci wątek to dobra obecność. Strach przed tym, co odległe, co bardziej wyobrażalne niż widzialne łatwiej przeżyć w dobry sposób wśród dobrych ludzi. Ci którzy nadmiernie napędzają swój strach lub go blokują – często przerzucają go na innych. Trudno przebywać w ich towarzystwie i nie zacząć reagować jak oni.

Strach zdradził mi też, że warto samemu i z innymi porozmawiać o byciu człowiekiem. I przyjąć go jako część naszego człowieczeństwa.

Po tym wszystkim odparł, że wykonał swoje zadanie i że za jakiś czas zawita, gdy będzie miał mi coś ważnego do przekazania.