Nie kichaj emocjami!

Ważne, że dbamy o innych pod kątem zdrowia fizycznego. Czasem łatwo nam ocenić, kto z otoczenia może być bardziej podatny na zakażenie. Czasem nie.

Z dbaniem o innych pod kątem zdrowia psychicznego jest już trudniej. Jeszcze trudniej jest ocenić, kto jest bardziej podatny na poważne zranienia psychiczne. A przerzucanie na innych swojego bólu bywa nawet łatwiejsze niż przekazywanie drobnoustrojów.

W ostatnich dniach nikt na mnie nie kichnął, nie byłam też świadkiem kichania.

Wiele takich emocjonalnych kichnięć jednak na mnie spadło, byłam też świadkiem gdy działo się to względem innych.

Co to były za kichnięcia? Kilka zidentyfikowałam, choć pewnie było ich więcej.

Były tam frustracje. Bo jedna osoba była oburzona działaniem innych osób. I wyrzuciła frustracje na osoby nie mające wpływu na to działanie. Wydawałoby się, że to jak kichnięcie. Tylko takie prosto w twarz. Można jednak kichać inaczej.

Była tam nienawiść. Bo znalezienie czarnej owcy, która odpowiada za całe zło czasem wydaje się łatwym rozwiązaniem. Potem zbieranie innych którzy myślą tak samo, kiszenie się we własnym sosie i wylewanie tego wiadra pomyj na pierwszą osobę z brzegu, która nie myśli w sposób biało-czarny. Często to wygląda niewinnie, jak kichnięcie – bo to tylko obstawianie przy opinii i podbudowywanie jej prywatną wizją świata. A jednak pomyje wylane komuś na głowę… no wiecie – niewinne nie są.

Była tam pogarda. Bo wielu jest wśród nas specjalistów od ratowania świata i wiadomo, że gdy drugi człowiek nie spełnia ich rygorystycznych wyobrażeń, to jest odpowiedzialny za powszechną zagładę. Wielu jest też specjalistów od psychiki innych i może wyszydzić jego lęki, które są efektem dziedziczonych traum. Wielu szydzi na prawo i lewo z tych, którzy znają inne od niego strategie radzenia sobie z lękiem. I taka pogarda siana jak katar zbiera żniwa o wiele cięższe niż przeziębienie.

Były tam lęki. Często niechciane, niewidziane, niezaopiekowane. Takie, które miały zamknięte drzwi i wchodziły oknem. Lęki o siebie, o bliskich, o przyszłość. Przykryte masą przekonań i innych emocji. Nieprzeżyte samemu i skierowane przeciw innym. W wielu formach, zwykle nieintencjonalnie i ze zdziwieniem, że zrobiło się coś niewłaściwego.

Za przypadkowe uderzenie kogoś – przepraszamy. Za nieumyślne spowodowanie uszczerbku na zdrowiu fizycznym – nierzadko ponosimy odpowiedzialność prawną.

A odpowiedzialność za słowa i dbanie o stan psychiczny innych – są dla wielu o wiele trudniejsze do przyjęcia.