Rozmowa chorowania i odpoczynku

- Znowu się spotykamy – Choroba zarzuciła śnieżnobiałym warkoczem.

- Znowu? Kiedy się widzieliśmy? - brwi Odpoczynku podeszły do linii włosów.

- No widzieliśmy się już przecież... Miałam wtedy takie śmieszne kitki...

- Och... To byłaś ty... To było tak dawno, chociaż w sumie nie wiem jak dawno – podrapał się po głowie – Czuję się, jakby czas się dla mnie zatrzymał. Jakbym wrócił ponownie na ziemię – zaczął się opukiwać po przedramionach – W sumie dalej się zastanawiam, czy tu jestem, bo moje kolory wyblakły.

- Ah, no tak! - połyskująca suknia zaszeleściła, gdy usiadła dumnie na swoim tronie – W sumie zajęłam wiele razy twoje miejsce – nawet brwi wyrażały nadzwyczajną pewność siebie.

- Ale w zasadzie dlaczego? - zerkał to na siebie, to na nią drapiąc się po głowie i zastanawiając, czemu on jest tak zaniedbany, a ona tak wystrojona.

- Nie wiesz? - zatrzepotała rzęsami i uniosła podręczne lusterko – A, w sumie możesz nie wiedzieć – poprawiła grzywkę i skierowała wzrok na Odpoczynek – Członkowie naszej rodziny już dawno o tobie zapomnieli, pewnie przebywałeś w głębokiej nieświadomości.

Oczy odpoczynku podwoiły wielkość.

- Jak zapomnieli? Jak można o mnie zapomnieć?

- No normalnie – uniosła brew – Przestałeś być dla nich ważny.

Odpoczynek otrząsnął się i zaczął patrzeć na zdjęcia wokół nich.

- Widzisz, oni są ludźmi, a chcą pracować do utraty tchu, więc gdy wyczerpują się im siły to po prostu chorują – podążała wzrokiem za wzrokiem Odpoczynku – Najśmieszniejsze, że wtedy tę chorobę nazywają odpoczynkiem.

- Ale jak to? - oderwał wzrok od zdjęć i podszedł do Choroby – Przecież my nawet podobni nie jesteśmy, jak mogli nas pomylić?

Zaśmiała mu się w twarz.

- Nie pierwsza to i nie ostatnia ich pomyłka!

- No ale jednak wróciłem, więc może coś się zmieni? - patrzył jej głęboko w oczy.

- Tak... nasz przedszkolak ma okres buntu i odmówił pójścia na chiński i warsztat makramowy mówiąc, że chce sobie poleżeć na łóżku. A mama z zapaleniem gardła uległa jego kaprysowi i nie zawiozła go tam siłą.

- Czyli jest nadzieja! - iskra pojawiła się w jego oczach.

- Nie łudź się, za głęboko w nich siedzi przekonanie, że ja jestem tobą – skarciła go rzęsami – Raczej nikt ich nie przekona, że jest inaczej.

- Nie poddam się! - naprężył mięśnie twarzy – Przekonam ich!

- Możesz próbować – uśmiechnęła się sarkastycznie - ale kto cię posłucha?