„Makrama”
układam sploty słów zgiełku
myśli wspomnień
by zapomnieć
zbyt wiele zbyt mało
by być
by pamiętać
szelest liści zwiędły bukiet
róż
herbacianych.
prawdopodobnie: jesień, 2009
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Monolog z książką - „Żyrafa i szakal w nas”
Opowieść o walczących w nas wilkach jest wielu znana. Niewiele jednak osób zna jej wersję, w której wskazuje się na to, że dobrze nak...
-
Zapukało do mnie, a ja chyba nie zauważyłam, kiedy otworzyłam drzwi. Stało się to jakoś mimochodem, może w jakimś odruchu życzliwości. Wesz... -
Wielu to czuje. Nieliczni zauważają, że może niepokoić. Niewielu nazywa. A jednak licznych dotyka. Lęk przed… nieznanym... -
Wiele słyszę o sobie. Zdaje się, że stałam się modna. Nazywają mnie „tu i teraz” choć bardziej lubię imię Teraźniejszość. Fajnie, ...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz