Konferencja naukowa. Wykład rozpoczynający – profesor, kobieta w zaawansowanej ciąży. Myślę sobie: „Wow! Ale super!” A potem: „Czemu mnie to w ogóle zaskakuje? Pozytywnie, ale jednak zaskakuje. Nie tak powinno to wyglądać. Nie tak powinno być.”
Dowiaduję się, że wychowawcą klasy 1 w szkole podstawowej jest mężczyzna. Cieszę się i myślę, że to wspaniale, bo co jakiś czas słyszę, że podejrzliwość wobec mężczyzn uczących dzieci dalej jest obecna. Ale znowu – krytycznie oceniam to moje zdziwienie. Bo ono pokazuje, że dalej mam w głowie obraz tego, gdzie kobieta i mężczyzna może być w tym świecie. Nawet jeśli mój obraz jest zaprzeczeniem pewnych stereotypów i staraniem o to, żeby z nich wyjść. To dalej ta wizja w nim jest.
Dalej mam w głowie powinności względem tego, jak świat powinien wyglądać. Że powinien wychodzić poza stare schematy, że powinien patrzeć, czy dany zwyczaj ma jakieś uzasadnienie, czy tylko jest spróchniałym drewnem, które ciągle lakierujemy, żeby jakoś wyglądało. Albo na tyle odbijało światło, żeby nie dało się na nie patrzeć.
Tylko, że to dalej nakładanie na świat jakiejś powinności. Dalej nadawaniem ram, w których moim zdaniem powinien istnieć. Może jednak to pozytywne zdziwienie nie było takie złe? Czy dziwiłabym się widokiem starszego profesora na tamtym wykładzie. Pewnie nie, a może i wtedy to zdziwienie byłoby na miejscu, bo widziałabym wtedy to, co ma w sobie niepowtarzalnego? Tak samo, jak mogłabym zobaczyć niepowtarzalność w wychowawczyni nauczania wczesnoszkolnego. Bo przecież byłaby inną kobietą niż te, które spotkałam do tej pory.
Wracają mi do moich myśli słowa Gombrowicza, że nie da się uciec od gęby inaczej, jak w inną gębę. Być może od schematów i powinności też nie ucieknę. Stworzę schemat albo swoją powinność świata. Ucieknę od nich, ale one ode mnie nie. Na szczęście zdziwienie też przy mnie pozostaje.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz